Başlık 2: Yalnızlık Çağında Ölüme Sürüklenenler
Kahramanmaraş saldırısı hepimizi şok etti. ABD'de görmeye alıştığımız bu tür saldırıların ülkemize sirayet etmesi üzerine, devletimizin acilen önlem alınması gerekliliğini bizlere hatırlattı.
*
Canımız göz bebeğimiz çocukları maalesef kaybettik.
*
Önce Şanlıurfa/ Siverek, daha sonra Kahramanmaraş'da yaşanan saldırılar tesadüfen oluşabilecek bir hadise değil gibi gözüküyor. Telegram gruplarında daha başka saldırıların olabileceği iddiası da var tabi.
*
Bugün gelinen noktada toplumsal olarak belirsizlik içerisinde yaşıyoruz. Kim bilir belkide bu saldırıların amacı da buydu. "Belirsizlik ve kaos" şimdi tüm okulların önünde güvenlik görevlileri bulunmakta. Nereye kadar devam edecek onu da bilmiyoruz. En nihayetinde "devletimize de güvenmek" zorundayız.
*
Yaşanan her iki hadise bir alarmdır. Bir manifestodur artık.
*
Devletimizin tek başına önlem alması yeterli değildir. Burada en büyük iş ailelere düşmektedir. Yalnızlığı sevimli gösteren, bireyselliği "özgürlük" maskesiyle pompalayan aileyi yük, milleti sözde baskıcı ilan eden bir toplum mühendisliği maalesef başarıya ulaşmıştır.
*
Sonuç sessiz bir çöküş, çok sesli ölümler.
*
Antideprasanlarla uyutulmuş, ekran karşısında çürümeye terk edilmiş bir kuşak. "İyimisin" diye soracak bir dostu kalmamış milyonlar.
*
Manevi değerler zayıflıyor. Aile bağları kopuyor. Dayanışma yok ediliyor. İnsan, insana yabancı hale getiriliyor.
*
Sistemin dayattığı modern yalnızlık, artık insanları sıradanlaştırıyor ve biz bireysel tercihler diyerek izlemekle yetiniyoruz. Bu durum bireysel tercih değil toplumsal trajedidir.
*
Şanlı ecdadımız tarihi boyunca değerleriyle ayakta kaldı. Şimdilerde herkes ekrana takılıp sosyal medyanın kurbanı olmuş vaziyette. Kimse kimseyi görmüyor, duymuyor, hissetmiyor.
*
Bu gidişata dur demezsek! ailemize, değerlerimize, maneviyatımıza sahip çıkmazsak, bugün ben, yarın sen, bir başka gün bir başkası, velhasıl bu gidişat sıradan bir gidişat değil.
*
Bu durum toplumun çürümeye yüz tuttuğunun ispatıdır. Bir uyarıdır. Uyanın! yoksa bu sessizlik bir gün hepimizin son çığlığı olacak...