Başlık 2: O Derece Yani!
Çay ocağında, kadîm dostumla çay muhabbeti demlerken, hemen yan masadan, sinirli ve kızgın ifadelerle karşısındaki arkadaşına dert yanıyordu; “Hayret ya! Ben ne müdürüm, ne başkanım, ne şuyum-buyum… Ben sadece Allah’ın bir kuluyum, sadece bir insanım. Bilmiyorlar ki başkanlık, müdürlük, mevki-makam ve bilmem necilik geçicidir, önemli olan insan olmaktır, insanca davranabilmektir, insanca yaşayabilmektir...” diye söylenip duruyordu.
Şöyle bir baktık!
Gülsen mi, ağlasan mı, yoksa ta derinden düşünsen mi türünden..!
Bilemedik!
***
Şu sosyal medya çılgınlığı aldı başını gidiyor, tutabilene aşk olsun!
Her halimizle kölesi olmuş, teknoloji mengenesinin dişlileri arasında sıkılıyor durumdayız.
Aile sohbetlerinde, yemeklerde, siyasi toplantılarda, organizasyonlarda, çeşitli etkinliklerde ve hatta cenazelerde (ben de dâhil olmak üzere) dahi ellerinden telefon düşmeyecek şekilde bir bağımlılığımız var.
Hatta bir etkinlikte, sosyal paylaşım sitelerindeki bağımlılık yüzünden, bir dostumuzun pahalı olan cep telefonunun çalınmasına vesile olduk da diyebilir.
O derece yani!..
***
Bazı dostları kazanmak ya da kaybetmek için çok güzel haller vardır.
Alışveriş ( özellikle para al-ver olayı, sonra mal)
Yolculuk ( sır vermek, zaafa düşmek…)
Komşuluk ( müşterek kullanım alanları gibi)
Bunlar sadece bir kaçı, bizzat deneyen vardır eminim.
***
Olmadı, olmuyor işte!
Ne yaparsan yap, yürek dolmuyor,
Gecelerim, gündüzlerim sensiz ve sessiz,
Olmadı olmuyor işte!
Ne yerimi bildim, kalmadı şiarım,
Canım, kanım, yüreğim uğruna olsa da feda,
Olmadı olmuyor işte!
***
Fırsatını buldun mu vurursun bir tekme,
Yetmez mi artık, bırak haline dert etme,
İyilikmiş, “peh!” deyip, her şeyi eyleme zor,
Şu nefsini bir ıslah et, hak dışında her şeyi hor.
***
Hoş geldin deseniz de, demeseniz de, zaten bütün asaleti, azameti ve haşmetiyle gelecek.
Bari itiraz etme de erkeklik sen de kalsın.
Kerim BAYDAK