
Bir televizyon programında, 37 yaşındaki oğlunun uyuşturucu batağına sürüklenmesi karşısında çaresiz kalan bir annenin feryadını dinlerken kendime şu soruyu sormadan edemedim: Biz nerede yanlış yaptık? Gençlerimizi bu bataklığa sürükleyen sebepler nelerdir?
Programda soruları yanıtlayan hocaya, yüreği evlat acısıyla kavrulan bir anne şöyle sesleniyordu:
“Hocam, benim oğlum 37 yaşında ve uyuşturucu batağında. Evladımı bu illetten kurtarmak için çok uğraştım. Tedavi ettirmek için elimden geleni yaptım, hatta bulunduğumuz ili bile iki kez değiştirdim. İki defa cezaevine girdi, çıktı. Artık gücüm kalmadı, dayanamıyorum. Öz evladıma beddua ediyorum. Acaba evladıma ettiğim beddualar yüzünden günaha giriyor muyum?”
Bir annenin ağzından dökülen bu sözler, aslında anlatılması güç bir çaresizliğin, tükenmişliğin ve derin bir acının ifadesiydi. Düşünün ki bir anne, dünyaya getirdiği, büyüttüğü, üzerine titrediği evladına karşı artık ne yapacağını bilemez hâle gelmiş. Onu kurtarmak için şehrini değiştirmiş, tedavi yollarını aramış, defalarca mücadele etmiş; ancak yaşadığı hayal kırıklıkları karşısında tükenmişlik noktasına gelmiş.
Bir annenin evladına beddua edecek noktaya gelmesi, üzerinde uzun uzun düşünmemiz gereken toplumsal bir yaradır. Burada yalnızca bağımlılıkla mücadele eden bir genç yoktur; onunla birlikte her gün yeniden yıkılan bir aile, gözyaşı döken bir anne ve kaybolan umutlar vardır.
Ne yazık ki uyuşturucu, günümüzde yalnızca bireysel bir bağımlılık sorunu olmaktan çıkmış, aileleri parçalayan ve toplumun geleceğini tehdit eden büyük bir mesele hâline gelmiştir. Gençlerimizi bu bataklığa sürükleyen süreç bazen merakla, bazen özentiyle, bazen de yanlış arkadaş çevresinin etkisiyle başlamaktadır. Özellikle okul çevrelerinde ve mahallelerde kurulan sağlıksız arkadaşlıklar, gençlerin hayatında telafisi güç sonuçlara yol açabilmektedir.
Elbette her şeyi yalnızca arkadaş çevresine bağlamak doğru değildir. Aile içindeki iletişim eksikliği, sevgisizlik, ilgisizlik, sosyal çevre, psikolojik sorunlar ve gençlerin kendilerini ait hissedecekleri sağlıklı ortamların yetersizliği de bu sürecin önemli etkenleri arasında yer almaktadır. Bu nedenle bağımlılıkla mücadeleyi yalnızca gençlerin ya da ailelerin sorumluluğuna bırakmak büyük bir yanılgı olacaktır.
Peki, bu bataklığa daha fazla gencimizin düşmemesi ve hiçbir annenin evladına beddua edecek kadar çaresiz kalmaması için neler yapmalıyız?
Öncelikle aileler, çocuklarıyla sağlıklı ve güçlü bir iletişim kurmalıdır. Gençlerimizin yalnızca akademik başarılarıyla değil, arkadaş çevreleriyle, duygusal dünyalarıyla ve yaşadıkları sorunlarla da ilgilenmeliyiz. Onları dinlemeli, anlamalı ve ihtiyaç duyduklarında yanlarında olduğumuzu hissettirmeliyiz.
Okul çevrelerinde ve gençlerin yoğun bulunduğu alanlarda denetimler artırılmalı, uyuşturucu ticaretiyle mücadele kararlılıkla sürdürülmelidir. Bunun yanında okullar, yerel yönetimler ve sivil toplum kuruluşları iş birliği içerisinde gençleri spora, sanata, kültürel faaliyetlere ve sosyal sorumluluk projelerine yönlendirmelidir. Bağımlılıkla mücadelede tedavi ve rehabilitasyon hizmetleri de güçlendirilmeli, bağımlı bireylerin topluma yeniden kazandırılması için gerekli destek sağlanmalıdır.
Unutmamalıyız ki uyuşturucu bağımlılığı yalnızca bir güvenlik meselesi değil, aynı zamanda bir aile, eğitim, sağlık ve toplum meselesidir. Bu mücadelede geç kalmak, bir gencin hayatını kaybetmesine, bir ailenin dağılmasına ve bir annenin ömrünü gözyaşlarıyla tüketmesine neden olabilir.
Bir annenin evladına beddua edecek noktaya gelmesi, aslında hepimizin kendimize sorması gereken bir sorudur: Biz bu gençleri ne zaman kaybetmeye başladık?
Hiçbir anne evladını kaybetmek istemez. Hiçbir aile çocuğunun uyuşturucu batağına düşmesini istemez. O hâlde gençlerimizi kaybettikten sonra üzülmek yerine, onları kaybetmeden önce korumanın yollarını aramalıyız.
Çünkü kurtarılmayı bekleyen her genç, aslında yeniden kazanılmayı bekleyen bir gelecektir.