Başlık 2: Aynı Gülhane... Ama Bambaşka Bir Türkiye
Bazen bir ülkenin geçirdiği değişimi anlatmak için uzun analizlere, kalın kitaplara ya da saatler süren tartışmalara ihtiyaç duymazsınız.
Tek bir fotoğraf yeter.
Geçtiğimiz günlerde Ankara Gülhane Yerleşkesi'ndeydim.
Namaz vaktiydi. Kampüs içerisindeki camiye girdim.
İçeride alışılmışın dışında bir hareketlilik vardı.
Bir grup genç doktor, mezuniyet heyecanını yaşıyordu. Hocalarıyla birlikte saf tutmuşlar, meslek hayatlarına başlamadan önce ellerini semaya açmışlardı. Dualar ediliyor, "Allah utandırmasın" temennileri yükseliyordu.
Ben ise birkaç dakika boyunca o manzarayı seyrettim.
Çünkü gözümün önünde sadece mezun olan genç doktorlar yoktu.
Bir ülkenin hafızası vardı.
Ve zihnimde tek bir cümle yankılandı:
"Nereden nereye..."
Gülhane...
Bu ismi duyan birçok insanın aklına bugün modern bir sağlık kampüsü geliyor olabilir.
Ama bizim kuşağımız için Gülhane'nin başka bir anlamı daha var.
Başörtüsü yasağının en ağır hissedildiği dönemlerin sembol mekânlarından biriydi.
Kapılardan çevrilen genç kızlar...
Mesleğiyle inancı arasında tercih yapmaya zorlanan insanlar...
Sadece başını örttüğü için eğitim hakkı elinden alınan öğrenciler...
Hayalleri yarım kalan hayatlar...
O günleri yaşayanlar bilir.
İnsan bazen bir kapıdan değil, kendi ülkesinden çevrilmiş gibi hisseder.
Aradan yıllar geçti.
Bugün aynı kampüsün içinde bir cami var.
Ve o camide, doktor adayları mezuniyet duası yapıyor.
Hiç kimse dönüp de "Burada dua edilmez." demiyor.
Hiç kimse gençlerin inançlarını yaşamalarını yadırgamıyor.
Hiç kimse onları inançları nedeniyle mesleklerinden vazgeçmeye zorlamıyor.
İşte değişim bazen tam da budur.
Sessizdir.
Gösterişsizdir.
Ama derindir.
Bu satırları okuyan gençler belki o günleri hiç yaşamadı.
Belki başörtüsü yüzünden üniversite kapılarında bekleyen annelerini görmediler.
Belki ikna odalarının ne olduğunu bile bilmiyorlar.
Belki bir insanın sadece kıyafetinden dolayı eğitim hakkından mahrum bırakılabileceğini hayal etmekte zorlanıyorlar.
Aslında buna seviniyorum.
Çünkü bazı acılar, sadece tarihte kalmalıdır.
Yeni nesiller onları yaşamamalıdır.
Ama unutmamalıdır.
Çünkü unutulan her yanlış, bir gün yeniden "normal" gibi sunulabilir.
Ben o gün Gülhane Camii'nde sadece dua eden genç doktorları görmedim.
Bir milletin hafızasını gördüm.
Geçmişin acılarıyla bugünün özgürlüğünün aynı mekânda buluştuğunu gördüm.
Bir zamanlar insanların inançları yüzünden dışlandığı bir kampüste, bugün genç doktorların mesleklerine dua ile başlaması bana çok şey anlattı.
Belki de medeniyet dediğimiz şey tam olarak budur.
Kimsenin inancı yüzünden ötekileştirilmediği...
Kimsenin kıyafeti nedeniyle geleceğinin karartılmadığı...
Ve herkesin özgürce yaşayabildiği bir ülke...
Gülhane değişmişti.
Aslında sadece Gülhane değil...
Türkiye değişmişti.
Eksiklerimiz var mı?
Elbette var.
Çözmemiz gereken sorunlar bitmiş mi?
Hayır.
Ama geçmişte yapılan yanlışları görmezden gelerek geleceği sağlıklı inşa edemeyiz.
Bugünün kıymetini anlamanın yolu, dünün acılarını unutmamaktan geçer.
O camiden çıkarken dönüp bir kez daha baktım.
Belki o anı benden başka önemseyen yoktu.
Ama ben, tek bir karede yılların hikâyesini gördüm.
Ve içimden yine aynı cümle geçti...
Aynı Gülhane... Ama bambaşka bir Türkiye...
Selam, sevgi ve gönül dolusu muhabetlerimle...
Bilal KARADAĞ
bkaratag02@gmail.com