Birbirimizi Görmezden Gelmeyelim

Bilal KARADAĞ

21-11-2026 17:35

Geçen hafta iyiliği unutmamaktan, bize yapılan güzellikleri hatırlamaktan ve vefanın insan hayatındaki yerinden söz etmiştik. Bu hafta ise insan olmanın bir başka önemli yönüne değinmek istiyorum. Birbirimizi görmeye, fark etmeye, anlamaya ve hayatımızda birbirimize yer açmaya…

Çünkü bazen bir insanın en büyük ihtiyacı, kendisine yapılacak büyük bir iyilik değildir. Birinin hâlini hatırını sorması, gözlerinin içine bakarak onu dinlemesi, derdini anlatmasına fırsat vermesi ya da yalnız olmadığını hissettirmesidir. Bazen bir selam, bazen samimi bir nasılsın, bazen de hiçbir şey söylemeden yanında durmak, insanın yüreğindeki ağır yükü hafifletmeye yeter.

Ne var ki günümüzde aynı sokaklarda yürüyen, aynı şehirde yaşayan, hatta aynı sofrayı paylaşan insanlar bile zaman zaman birbirlerine ne kadar uzak düşebiliyor. Birbirimizi görüyoruz ama fark etmiyoruz. Yanımızdan geçenin ne yaşadığını, hangi sıkıntıyla mücadele ettiğini, içinde nasıl bir kırgınlık taşıdığını merak etmiyoruz. Herkes kendi telaşına, kendi gündemine, kendi hayat mücadelesine dalmış durumda. Böyle olunca da insan kalabalıkların içinde bile kendisini yalnız hissedebiliyor.

Bir İnsanı Görmek, Onu Fark Etmektir

Bir düşünelim… Sabah evinden çıkan kaç insanın yüzüne dikkatle bakıyoruz? Yanımızdan geçen komşumuzun, iş yerinde karşılaştığımız arkadaşımızın ya da her gün selamlaştığımız bir esnafın nasıl olduğunu gerçekten merak ediyor muyuz? Yoksa alışkanlık gereği birkaç kelime söyleyip yolumuza mı devam ediyoruz?

Oysa insanların yüzünde her zaman anlatamadıkları hikâyeler vardır. Gülümseyen bir insanın içinde büyük bir üzüntü saklı olabilir. Her zamanki gibi işine gücüne devam eden birinin evinde ağır bir hastalık yaşanıyor olabilir. Herkese güçlü görünmeye çalışan bir insan, belki de geceleri başını yastığa koyduğunda gözyaşlarını tutamıyordur.

Biz çoğu zaman gördüğümüz kadarıyla hüküm veriyoruz. İyi giyinmişse iyi durumda, gülüyorsa mutlu, konuşuyorsa derdi yok sanıyoruz. Oysa insanın dışarıdan görünen hâliyle içinde yaşadıkları her zaman aynı değildir.

Belki de bu nedenle birbirimize karşı biraz daha dikkatli, biraz daha anlayışlı olmalıyız. Herkesin anlatamadığı bir derdi, paylaşamadığı bir sıkıntısı ve kendi içinde verdiği bir mücadelesi olabileceğini unutmamalıyız.

Bir Selamı, Bir Hatır Sormayı Esirgemeyelim

Bazen bir insanın hayatına dokunmak için büyük imkânlara sahip olmamız gerekmez. Bir telefon açmak, bir mesaj göndermek, kapısını çalıp hâlini hatırını sormak bile yeterlidir.

Uzun zamandır görmediğimiz bir dostumuzu arayalım. Komşumuzun kapısını çalıp bir ihtiyacı olup olmadığını soralım. Yaşlı bir büyüğümüzün yanına uğrayalım. Çocuklarımızın, gençlerimizin yalnızca ne yaptıklarıyla değil, ne hissettikleriyle de ilgilenelim. Bir insan konuşmak istediğinde telefonumuza bakmak yerine onu dinleyelim.

Çünkü bazen bir insanın anlatacak çok şeyi vardır ama dinleyecek kimse bulamaz. Bazen bir yardım istemeye utanır, bazen de kimseye yük olmak istemediği için yaşadığı sıkıntıyı içine atar. İşte tam da bu nedenle insanların bizden bir şey istemesini beklemeden hâllerini sormayı öğrenmeliyiz.

Bir selamın, bir tebessümün, içtenlikle söylenen birkaç güzel sözün küçümsenecek bir tarafı yoktur. Belki bizim için sıradan olan bir davranış, başka bir insanın gününü güzelleştirebilir. Hatta bazen yeniden ayağa kalkmasına vesile olabilir.

Herkesin Bir Görülmeye İhtiyacı Var

Hayatın her döneminde insanın görülmeye ve değer verildiğini hissetmeye ihtiyacı vardır. Çocukken ailesinin ilgisine, gençken anlaşılmaya, yetişkinlikte güven duyabileceği insanlara, yaşlılığında ise hatırlanmaya ve yalnız bırakılmamaya ihtiyaç duyar.

Özellikle yaşlılarımızı düşünelim. Yıllarca ailesi için çalışmış, çocuklarını büyütmüş, nice fedakârlıklar yapmış insanlarımız var. Bugün belki bir köşede oturup kendisini arayacak bir telefon bekliyor. Belki kapısının çalınmasını, bir fincan çay eşliğinde sohbet etmeyi özlüyor. Biz ise çoğu zaman işlerimizin yoğunluğunu bahane ederek onları aramayı erteliyoruz.

Gençlerimizi düşünelim. Bazen kendilerini anlatacak birini bulamıyor, anlaşılmadıklarını düşünüyorlar. Onlara yalnızca öğüt vermek yerine dinlemeyi de bilmeliyiz. Çocuklarımızı düşünelim. Onlara her türlü imkânı sunmaya çalışırken sevgimizi, ilgimizi ve birlikte geçireceğimiz zamanı ihmal etmemeliyiz.

Bir de hayatın yükünü sessizce taşıyan insanlarımız var. İşsiz kalanlar, geçim sıkıntısı çekenler, hastasıyla ilgilenenler, yakınını kaybedenler, yalnız yaşayanlar… Her birinin hikâyesi farklı ama ortak bir ihtiyaçları var: Anlaşılmak ve unutulmadıklarını bilmek.

Görmezden Gelmek de Bir İnsanı Yaralar

Bazen bir insanı en çok üzen şey, kendisine açıkça söylenen kötü bir söz değildir. Beklediği bir telefonun gelmemesi, selam verdiğinde karşılık bulamaması, zor zamanında yanında olacağını düşündüğü insanların ortadan kaybolmasıdır.

Bir zamanlar birlikte güldüğümüz, dertleştiğimiz, aynı sofraya oturduğumuz insanlar var. Sonra hayatın koşuşturması içinde birbirimizden uzaklaşıyoruz. Aramıyoruz, sormuyoruz, ziyaret etmiyoruz. Bir süre sonra aramızdaki mesafe yalnızca kilometrelerle değil, gönüllerimizle de büyüyor.

Elbette herkesin işi, gücü ve sorumlulukları var. Her an herkesin yanında bulunamayız. Her insanın hayatına yetişmemiz de mümkün değil. Ancak yoğun olmak, birbirimizi tamamen unutmak için bir gerekçe olmamalı.

Bir insanın bize ihtiyacı olduğunu fark ettiğimizde imkânlarımız ölçüsünde yanında olmaya çalışalım. Yapabileceğimiz bir şey varsa yapalım, yapamıyorsak en azından dinleyelim. Çünkü bazen insanın en çok ihtiyaç duyduğu şey, karşısındaki kişinin onu yargılamadan dinlemesidir.

Unutmayalım, görmezden gelmek de bir tercihtir. Bir insanın yaşadığı sıkıntıyı fark edip hiçbir şey olmamış gibi davranmak, bazen onun yalnızlığını daha da derinleştirir.

İyilik, Birbirimizi Fark Etmekle Başlar

Geçen hafta iyiliği unutmamaktan söz etmiştik. Şimdi de iyiliğin yalnızca yapılan yardımlardan ibaret olmadığını hatırlayalım. Bir insanı fark etmek, onunla ilgilenmek, ihtiyaç duyduğunda yanında durmak da iyiliğin en güzel biçimlerindendir.

Belki maddi imkânlarımız sınırlıdır. Herkese yardım edemeyebiliriz. Her sorunu çözemeyebiliriz. Ancak bir insanın gönlüne dokunmak için zengin olmaya, güçlü olmaya ya da büyük imkânlara sahip olmaya gerek yoktur.

Bir yetimin başını okşamak, bir yaşlının elini tutmak, zor günler geçiren bir dostumuzu dinlemek, yalnız yaşayan bir komşumuzu ziyaret etmek… Bunların her biri insanlığımızı güzelleştiren küçük ama kıymetli davranışlardır.

Üstelik bu güzellikleri yalnızca tanıdıklarımıza karşı değil, hiç tanımadığımız insanlara karşı da gösterebilmeliyiz. Çünkü merhamet, insanları birbirinden ayırmadan gösterebildiğimizde anlam kazanır.

Yarın Çok Geç Olmadan Birbirimizi Hatırlayalım

Hayatın ne getireceğini, yarın kimin hangi sıkıntıyla karşılaşacağını bilemeyiz. Bugün bir başkasının hâlini soran biz olabiliriz, yarın hâlimizin sorulmasına ihtiyaç duyan da…

Bugün güçlü görünen bir insan yarın desteğe muhtaç kalabilir. Bugün herkese yetişmeye çalışan biri, yarın kendisini arayacak bir dost bekleyebilir. Hayat böyle bir yolculuk. Kimse her zaman güçlü, her zaman sağlıklı, her zaman mutlu ve her zaman imkân sahibi olamaz.

Bu nedenle birbirimize tepeden bakmayalım. Birinin sıkıntısını küçümsemeyelim. İnsanları yalnızca sahip olduklarına, makamlarına, imkânlarına ya da bize sağlayabilecekleri faydalara göre değerlendirmeyelim.

Birbirimize değer verelim. Kırmadan konuşalım, incitmeden uyaralım, yargılamadan dinleyelim. Bir insanın hayatında güzel bir iz bırakabiliyorsak bunu ertelemeyelim.

Kendimize şu soruyu soralım: Bugün kaç insanın hâlini gerçekten merak ettim? Kaç kişinin kapısını çaldım, kaç dostumu aradım, kaç insanı dinledim? Birinin yüzündeki hüznü fark ettim mi? Belki de en önemlisi, çevremde sessizce yardım bekleyen birinin varlığını görebildim mi?

Bence insanın zaman zaman kendisine sorması gereken sorular bunlar. Çünkü hayat yalnızca kendi yolumuzu yürümekten ibaret değil. Aynı zamanda bu yolda karşılaştığımız insanların hayatına dokunabilmek, onların yükünü biraz olsun hafifletebilmek ve birbirimize insan olduğumuzu hissettirebilmektir.

Birbirimizi Görmezden Gelmeyelim

Dilerim hiçbir insan kendisini kalabalıkların ortasında yapayalnız hissetmez. Dilerim kimse bir selama, bir telefona, bir hatır soran sese hasret kalmaz. Dilerim birbirimizin varlığını yalnızca bir şeye ihtiyacımız olduğunda değil, her zaman hatırlarız.

Birbirimizi görelim, dinleyelim, anlayalım. Birinin yüzündeki tebessümün de gözündeki hüznün de farkında olalım. Bazen bir insanın hayatını değiştiremeyiz ama ona yalnız olmadığını hissettirebiliriz. Bazen bütün sorunlarını çözemeyiz ama yükünü paylaşabiliriz.

Çünkü insan insana emanettir. Birbirimizin hayatında güzel bir iz bırakmak, birbirimize değer vermek ve zor zamanlarda yan yana durabilmek, bu dünyada sahip olabileceğimiz en kıymetli zenginliklerden biridir.

İyiliği unutmayalım, vefayı yüreğimizden eksik etmeyelim. Ama en önemlisi, birbirimizi görmezden gelmeyelim. Çünkü bazen bir insanın ihtiyacı olan tek şey, bir başkasının onu gerçekten görmesidir.

Selam, sevgi ve gönül dolusu muhabbetlerimle...

Bilal KARADAĞ

DİĞER YAZILARI İyiliği Unutmayalım...... 01-01-1970 03:00 Dünyaya Biraz İyilik Gerek 01-01-1970 03:00 Yüreğimizde Ne Kaldı? 01-01-1970 03:00 İnsan İnsana Emanettir 01-01-1970 03:00 Birbirimize İyi Gelelim 01-01-1970 03:00 Kalabalıkta Kaybolan İnsanlık 01-01-1970 03:00 Merhameti Kaybetmeyelim 01-01-1970 03:00 Gönlümüz Ne Kadar Zengin? 01-01-1970 03:00 İnsan Kalmak 01-01-1970 03:00 Vicdanın Sesi 01-01-1970 03:00 Biraz İnsanlık Lütfen 01-01-1970 03:00 Unuttuğumuz İnsanlık 01-01-1970 03:00 Kalbimiz Ne Zaman Yoruldu? 01-01-1970 03:00 Unuttuğumuz Selam 01-01-1970 03:00 Bir Sandalye Daha 01-01-1970 03:00 Askıda Vicdan 01-01-1970 03:00 İstanbul Sözleşmesi Kaldırıldı Ama Ailedeki Sorunlar Neden Bitmedi? 01-01-1970 03:00 Zor Günümüzde Yanımızda Olan Herkese… 01-01-1970 03:00 Aynı Yer... Aynı Gülhane... Ama Başka Bir Hikâye 01-01-1970 03:00 Aynı Gülhane... Ama Bambaşka Bir Türkiye 01-01-1970 03:00 Sessiz İşgal: Ahlak ve Maneviyatın Erozyonu 01-01-1970 03:00 Beton Yükseliyor Ama Vicdan Hâlâ Enkaz Altında 01-01-1970 03:00 Bayram Bitti… Peki Geride Ne Kaldı? 01-01-1970 03:00 DEPREMİN ARDINDA KALAN SES: SUSMAYAN YIKIM, SÜREN HAYAT 01-01-1970 03:00 Kural Çiğnemekte Üstümüze Yoktur 01-01-1970 03:00 Bir Babanın Üzüntüsü ve Mutluluğu 01-01-1970 03:00 Bayramlık Kundura 01-01-1970 03:00 Ne Çabuk Geçtin, Doyamadık Sana 01-01-1970 03:00 Hoş Geldin Ya Şehr-i Ramazan 01-01-1970 03:00 Yaprak Dökümleri Hüzün Verir Bana 01-01-1970 03:00 Leyla İle Yusuf 01-01-1970 03:00 Gel Artık Baba 01-01-1970 03:00 Beni Affet Babacığım 01-01-1970 03:00 Ah O Eski Ramazanlar 01-01-1970 03:00 Kelepçe Çözdüren Besmele 01-01-1970 03:00 Şemsiyesi Çalınan Ümmet 01-01-1970 03:00 HELLO 01-01-1970 03:00 Önce Ahlak ve Maneviyat 01-01-1970 03:00 “Meclise Girerken Döneklik Başlıyor” 01-01-1970 03:00 Yaz Ayları Dostluğun Harman Olduğu Aylardır 01-01-1970 03:00 Ahlak ve Maneviyat Olmayınca 01-01-1970 03:00 Emaneti Ehline Vermek Gerekir 01-01-1970 03:00 Dejenere Oluyoruz 01-01-1970 03:00 Bayramlık Kundura 01-01-1970 03:00 Ağlayan Gelin 01-01-1970 03:00 Akbabaların Anlayışı Hep Aynı 01-01-1970 03:00 Olumsuzlukları Şiar Ediniyoruz 01-01-1970 03:00 Hoş Geldin Ya Şehr-i Ramazan 01-01-1970 03:00 İnsani Yanlarımızdan Bir Şeyler Eksiliyor 01-01-1970 03:00 Baş Koyanlar Başkan Olurlar 01-01-1970 03:00 Dönekleri Seyretmekten Başım Dönüyor 01-01-1970 03:00 Mücahitler Müteahhit Olunca 01-01-1970 03:00 Sevgi Nedir? 01-01-1970 03:00 İstilaya Uğradık 01-01-1970 03:00 Cehennem Böyle Kazanılır 01-01-1970 03:00 Kime Hizmet Ediyorsunuz? 01-01-1970 03:00 Siyasilerin Dili 01-01-1970 03:00 Beni Affet Babacığım 01-01-1970 03:00 Taklitçilikle Nereye Kadar 01-01-1970 03:00 Yeni Yıla Merhaba Derken 01-01-1970 03:00 Benim Favorim Fas’tı 01-01-1970 03:00 El Olmaya Eviriliyoruz 01-01-1970 03:00 Meğer Şehirleşememişiz 01-01-1970 03:00 Yaprak Dökümleri Hüzün Verir Bana 01-01-1970 03:00 Kara Sevda 01-01-1970 03:00 Güneydoğu’nun İncisi Olabilir miyiz? 01-01-1970 03:00 Ağustos’u Sevmiyorum! 01-01-1970 03:00