Geçen hafta dünyaya biraz iyilik gerektiğinden söz etmiştik. İnsanların birbirine daha anlayışlı, daha merhametli ve daha vicdanlı davranmasının ne kadar önemli olduğunu anlatmaya çalışmıştık. Bu hafta ise iyiliğin başka bir yönüne bakalım. Sadece iyilik yapmayı değil, bize yapılan iyilikleri de hatırlamayı konuşalım. Çünkü insanı insan yapan değerlerden biri de vefadır. İyiliği bilmek, kıymetini anlamak ve zamanı geldiğinde hatırlamak…

Hayat dediğimiz yolculukta hepimizin birilerine ihtiyacı oluyor. Bazen bir dostun sözüne, bazen bir yakının desteğine, bazen de hiç beklemediğimiz bir insanın uzattığı yardım eline muhtaç kalıyoruz. Öyle zamanlar oluyor ki insanın kendi gücü yetmiyor, kendi imkânları tükeniyor. İşte tam da o anlarda birileri çıkıyor karşımıza. Kimi bir kapıyı açıyor, kimi bir yükü omuzluyor, kimi bir telefonla hâlimizi soruyor, kimi de hiçbir karşılık beklemeden yanımızda duruyor. Belki o gün bizim için sıradan görünen bir davranış, hayatımızın en zor döneminde tutunduğumuz dal oluyor.

İyilik Gördüğümüz İnsanları Unutmayalım

Peki, sonra ne oluyor? Günler geçiyor, sıkıntılar geride kalıyor, işler yoluna giriyor. İnsan yeniden güçleniyor, imkânları artıyor, çevresi genişliyor. Ancak bazen bütün bunların arasında kendisine zor gününde destek olanları unutabiliyor. Bir zamanlar kapısını çaldığı insanın kapısını artık çalmıyor. Elinden tutan kişinin hâlini sormuyor. Kendisine uzatılan yardım elini, sanki hiç uzatılmamış gibi görmezden geliyor. İşte insanın kendisine sorması gereken en önemli sorulardan biri de budur: Beni bugünlere taşıyan insanların hangilerini hâlâ hatırlıyorum?

İyiliği unutmak, yalnızca bir insanı unutmak değildir. Bazen bir emeği, bir fedakârlığı, bir güveni ve en önemlisi insanlık adına yaşanmış güzel bir anı yok saymaktır. Oysa insanın hafızasında sadece kendisine yapılan haksızlıklar değil, gördüğü güzellikler de yer etmelidir. Birinin zor günümüzde yanımızda durduğunu, kimsenin bize inanmadığı bir zamanda bize güvendiğini, herkesin uzaklaştığı bir anda bizi yalnız bırakmadığını unutmamalıyız. Çünkü vefa, insanın geçmişiyle bugününü birbirine bağlayan en güzel köprülerden biridir.

Vefa, İnsan Olmanın Gereğidir

Elbette iyilik yapan herkesin karşılığında bir şey beklemesi doğru değildir. Gerçek iyilik, çoğu zaman karşılık düşünmeden yapılandır. Ancak karşılık beklememek, yapılan iyiliğin değerini bilmemek anlamına gelmez. Bir insanın bize gösterdiği güzelliği hatırlamak, ona minnet duymak ve gerektiğinde yanında olmak, insan olmanın gereğidir. Her iyiliğin karşılığı maddi bir şey olmak zorunda değildir. Bazen bir teşekkür, bazen içten bir dua, bazen de ihtiyaç duyduğu bir anda yanında bulunmak yeterlidir.

Bir de insanın kendisine yaptığı iyilikleri unutmaması gerekir. Çünkü iyilik sadece başkalarından beklenen bir davranış değildir; insanın kendi vicdanına karşı da sorumluluğudur. Bir zamanlar bir ihtiyaç sahibinin yüzünü güldürdüysek, bir yetimin başını okşadıysak, bir yaşlının yükünü hafiflettiysek, bunları bir övünç vesilesi olarak değil, insanlığımızın gereği olarak hatırlamalıyız. Belki bugün yine birinin bize ihtiyacı vardır. Belki geçmişte yaptığımız küçük bir iyiliği yeniden yapmanın tam zamanıdır. İyilik, bir defa yapılıp rafa kaldırılacak bir davranış değil, hayatın her döneminde yaşatılması gereken bir değerdir.

Kırgınlık Başka, Nankörlük Başka

Ne yazık ki günümüzde bazen iyiliklerin yerini hesaplar, samimiyetin yerini çıkar ilişkileri, vefanın yerini de unutkanlık alabiliyor. İnsanlar birbirlerini yaptıkları iyiliklerle değil, kendilerine sağladıkları faydalarla değerlendirebiliyor. Birlikte geçirilen güzel günler, paylaşılan sıkıntılar ve verilen emekler, küçük bir anlaşmazlığın gölgesinde kalabiliyor. Oysa bir insanla yaşadığımız bir kırgınlık, geçmişte onun bizim için yaptıklarını bütünüyle silmemeli. Elbette herkesle aynı yolda yürümek zorunda değiliz. Herkesi hayatımızda tutamayabiliriz. Ancak yollarımız ayrılsa bile geçmişte gördüğümüz iyiliği inkâr etmemeliyiz. Kırgın olmak başka, nankör olmak başkadır.

İyiliği unutmayalım derken kötülükleri de görmezden gelelim demiyorum. İnsan, kendisine yapılan haksızlığı da bilmeli, ders çıkarmalı ve gerektiğinde mesafesini korumalıdır. Fakat birinin yaptığı kötülük, başka birinin yaptığı iyiliği unutmamıza neden olmamalıdır. Bir insandan gördüğümüz hayal kırıklığı yüzünden bütün insanlara güvenimizi kaybetmemeliyiz. Çünkü dünyada hâlâ güzel yürekli insanlar var. Hâlâ hiçbir çıkar gözetmeden yardım edenler, bir başkasının derdiyle dertlenenler, kendisi sıkıntıdayken bile başkasına el uzatanlar var. Onların varlığını unutmamak, insanlığa olan inancımızı da diri tutar.

İyilik İyilikle Çoğalır

Bir de iyiliği hatırlamanın en güzel yollarından biri, onu başkasına taşımaktır. Bize bir zamanlar destek olan insanın aynısını bulup ona karşılık vermek her zaman mümkün olmayabilir. Ancak onun bize yaşattığı güzelliği başka bir insanın hayatına taşıyabiliriz. Bir zamanlar bize uzatılan yardım elini, bugün ihtiyacı olan bir başkasına uzatabiliriz. Biri bizi dinlediğinde nasıl rahatladıysak, bugün bir başkasını dinleyebiliriz. Biri bize umut olduğunda nasıl güç bulduysak, bugün umuda ihtiyacı olan bir insanın yanında durabiliriz. Böylece iyilik, bir insandan diğerine geçerek çoğalır. Belki de iyiliğin en anlamlı devamlılığı budur.

Hayatın Kime Ne Getireceği Belli Olmaz

Unutmayalım ki insanın hayatında makamlar değişir, imkânlar değişir, dostluklar zaman zaman sınanır, insanlar gelir ve gider. Bugün güçlü olan yarın desteğe ihtiyaç duyabilir. Bugün yardım eden yarın yardım bekleyebilir. Hayatın kime, ne zaman, hangi kapıyı açacağını kimse bilemez. Bu nedenle insan, imkânı varken kibirlenmemeli, gücü varken başkasını küçümsememeli, bir zamanlar kendisine destek olanları da hayatından silmemelidir. Çünkü insanın gerçek büyüklüğü, sahip olduklarıyla değil, insanlara nasıl davrandığıyla ölçülür.

Kendimize zaman zaman şu soruları soralım: Zor günümde yanımda duranları hatırlıyor muyum? Bir zamanlar bana inanan, bana güvenen, benim için emek veren insanların kıymetini biliyor muyum? Bugün sahip olduğum imkânların oluşmasında katkısı bulunan insanlara karşı vefalı davranıyor muyum? Yoksa işlerim yoluna girince geçmişimi, geçmişimdeki insanları ve gördüğüm iyilikleri geride mi bırakıyorum?

Bence bu soruların cevabı, insanın kendisiyle yapacağı en önemli muhasebelerden biridir. Çünkü insan bazen çok şey kazanırken en kıymetli değerlerini kaybedebiliyor. Daha fazlasına sahip olmanın peşinde koşarken elindekilerin kıymetini unutabiliyor. Oysa hayat, sadece kazanmak ve ilerlemekten ibaret değil. Birlikte yürüdüğümüz insanları hatırlamak, bize uzanan elleri unutmamak ve başkalarının hayatında güzel bir iz bırakabilmek de bu yolculuğun önemli bir parçasıdır.

İyiliği Hatırlamak, İyiliği Yaşatmaktır

Dilerim hiçbirimiz iyiliğin kıymetini ancak kaybettikten sonra anlayanlardan olmayız. Bize yapılan güzellikleri unutmayalım, yaptığımız iyilikleri de bir üstünlük vesilesi hâline getirmeyelim. Birinin bize verdiği değeri başka birine verebilelim. Bir zamanlar bizim için yakılan ışığı, bugün karanlıkta kalan bir başkası için yakabilelim.

Çünkü iyilik unutuldukça azalır, hatırlandıkça çoğalır. Vefa kayboldukça insanlar birbirinden uzaklaşır, yaşatıldıkça gönüller birbirine yaklaşır. Belki de dünyayı güzelleştirmek için ihtiyacımız olan şey, büyük sözler söylemekten çok, küçük ama anlamlı güzellikleri unutmamaktır.

Bize yapılan iyiliği unutmayalım. Yapacağımız iyiliği ertelemeyelim. İyiliği hayatımızdan, vefayı yüreğimizden eksik etmeyelim.

Selam, sevgi ve gönül dolusu muhabbetlerimle...

Bilal KARADAĞ