BİRAZ DA MEVLANA’NIN RUBAİLERİ (25,26,27,28)
MEVLANA’NIN RUBAİLERİ (25)
Ey güneş gibi eşsiz sevgili gel! Sensiz bağın da yaprakların yüzleri sarıdır gel! Âlem sensiz bir toz topraktan başka nedir? Bu eğlence derneği sensiz pek soğuk gelir!
MEVLANA’NIN RUBAİLERİ (26)
Bizim meşrebimizden bir şerbet içenler! Sarhoşlukla gecemizi gündüz görürler. Mutrıbımızın kapısından kaçan zavallıların da kulakları hep mezhebimizden ayrılmanın hasretini çeker.
MEVLANA’NIN RUBAİLERİ (27)
Ey sevgili sevgide sana yoldaşız! Ayağının bastığı toprak olmuşuz sanki. Âşıklar mezhebine nasıl yaraşır ki, biz alemi seninle görelim de seni görmeyelim.
MEVLANA’NIN RUBAİLERİ (28)
Ey dost bizi artık rüyada bile görmez oldun! Belki gelecek yıllarda da bir daha göremeyeceksin. Ey gece! Bize doğru ne zaman bakacak olsan, tan yeri ağarmadan önce bizi göremezsin.