Başlık 2: Biraz da Riyazi (Divan Şairi ve Tezkire Müelifi)
Riyazi 1572 yılında Mekke’de doğar. Asıl adı Mehmed olup anne tarafından da köklü bir ulemâ ailesine mensuptur. Düzenli bir medrese eğitimi alır, 1601 yılından itibaren Ahmed Paşa, Davud Paşa, Fatma Sultan, Siyavuş Paşa, Mihr ü Mâh ve Sahn-ı Semân medreselerinde müderrislik yapar.
1610 Edirne Beyazıt Medresesi’ne tayin edilir ama oraya gitmez ve iki yıllık bir aradan sonra tekrar Sahn-ı Semân’da görevlendirilir. 1613 yılından itibaren Yenişehir, Halep, Şam, Kudüs, Kahire kadılıklarında bulunur ve Mart 1624 yılında emekli olur. Kulağı ağır işittiğinden “utrûş, esamm” lakaplarıyla anılan Riyazi 7 Mayıs 1644 gecesi İstanbul’da vefat eder. Riyazi’nin Mezarının nerede olduğu bilinmemektedir. Riyazi’nin divanındaki bir mersiyesinden küçük yaşlarda öldüğü anlaşılan bir çocuğu ve Abdüllatif Efendi ve Kapıcıbaşı Nasûhî Bey isimli üç oğlu olduğu. Riyazi, kendinden önce yaşayan şairlerden etkilendiği gibi kendinden sonraki şairlerde Riyazi den etkilenmişlerdir. Kendi döneminde edebiyat muhitlerinde etkili sayıldığı, Kafzâde Fâizî, Azmîzâde Mustafa Hâletî, Şeyhülislâm Yahyâ Efendi, Nev‘îzâde Atâî gibi şairlerle dost olduğu, Nef‘î ve Tıflî Ahmed Çelebi’nin husumetini üzerine çektiği bilinmektedir.[1]
Başlık 3: Riyazi’den:
-Senden ey dîde ne hûn-âbe ne hûn isterler. (Ey göz! Senden ne kanlı gözyaşı, ne de kan isterler)
-Aşka germ-âbe gibi sûz-ı derûn isterler. (Senden aşka sıcak su kaynağı gibi gönül ateşi isterler)
[1] Namık AÇIKGÖZ. https://islamansiklopedisi.org.tr/riyazi