BAŞLIK 2: BİRAZ DA MEVLANA’NIN RUBAİLERİNDEN (2)
78
-Ey benim sevgili Yusuf’um ben senin Yakub’ unum !
-Ay benim canımın sağlığı ben senin Eyub’ unum.
-Ama ne yapayım ki, sen herkesin sevgilisi olmuşsun!
-Bari ben elimi çırpayım sen de ayağını yere vurarak oyna!
79
-Bu gece bir anda perdeleri kaldır, her iki cihandan da
Bir tüy bırakma bu gece!
-Dün candan, gönülden söz ediyordun, bunları (canla, gönülü)
Bitkin bir halde feryat ve figanla önüne bırakıyorum bu gece..
80
- İşsiz, güçsüz oturma, gel çabuk herkesle kaynaş!
- İşsizlik insanı ya alçaltır yahut vaktini suya verir.
- Sema ehlinden bir rebab sesi geliyor.
- O ermişlerin halkasına koş, onlara katıl!
81
- Uyku geldi ama uykunun yeri gözde değil.
- Çünkü göz senin yüzünden hep ateş ve su ile doludur!
- Uyku, gönül tarafına geçti, fakat orayı civa gibi gördü:
- Ten tarafına gitti, orayı harap ama nasıl harap buldu.
82
- Bu rebabın sesi neler söyler bilir misin?
- Arkamdan gel de yolu öğren diyor.
- Çünkü yanlış yolda gider, doğru yönüne çıkarsın;
-Soru yoluna gider, cevap yönüne varırsın![1]
[1] M. Nuri Gençosman (İslam Klasikleri) Mevlana’nın Rubaileri 1-2