BİRAZ DA MEVLANA’NIN RUBAİLERİ
(5,6,7,8)
MEVLANA’NIN RUBAİLERİ
(5)
Mercana can veren o söz yakutu, o renksiz şey
meğer cana ne renkler veriyor.
İman kandilinin de ışığını mayalandırıyor o.
Pek çok konuştuk ama ondan söz etmedik.
MEVLANA’NIN RUBAİLERİ
(6)
İncir satana incirini satmaktan başka ne yaraşır sevgilim!
Gel sermest yaşayalım, mest ölelim sevgilim.
Mahşere de koşa koşa mest olarak varalım sevgil
MEVLANA’NIN RUBAİLERİ
(7)
Önce beni çok sevdi okşadı, sonra da
binlerce üzüntü içinde eritti beni.
Bana sevgisinin mavi boncuğunu verdi ama ben benliğimden
geçip de o olunca (onda yok olunca) bırakıp kaçtı beni.
MEVLANA’NIN RUBAİERİ
(8)
Bu aşk ateşi bizi pişiriyor ve her gece harabat
semtine çekiyor san ki;
Bizi harabat erenleriyle bir araya getiriyor ki
onlardan başkası bizi bilmesin diye…