BİRAZ DA MEVLANA’NIN RUBAİLERİ

(5,6,7,8)

           MEVLANA’NIN RUBAİLERİ

(5)

                                                       Mercana can veren o söz yakutu, o renksiz şey 

                                                                  meğer cana ne renkler veriyor.

                                                       İman kandilinin de ışığını mayalandırıyor o.

                                                      Pek çok konuştuk ama ondan söz etmedik.

                                                                   

MEVLANA’NIN RUBAİLERİ

(6)

İncir satana incirini satmaktan başka ne yaraşır sevgilim!

                     Gel sermest yaşayalım, mest ölelim sevgilim.

                              Mahşere de koşa koşa mest olarak varalım sevgil

                                                                              

MEVLANA’NIN RUBAİLERİ

(7)

                                     Önce beni çok sevdi okşadı, sonra da

                                     binlerce üzüntü içinde eritti beni.

                     Bana sevgisinin mavi boncuğunu verdi ama ben benliğimden

                                     geçip de o olunca (onda yok olunca) bırakıp kaçtı beni.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

MEVLANA’NIN RUBAİERİ

(8)

Bu aşk ateşi bizi pişiriyor ve her gece harabat

                                       semtine çekiyor san ki;

                                       Bizi harabat erenleriyle bir araya getiriyor ki

                                       onlardan başkası bizi bilmesin diye…